“DÜŞEYİM BEN, BOYUNAYIM”

enine, yatay olmak isterdim ama.
kökü toprakta bir ağaç değilim
taşları, o anaç sevgiyi emen
bundandır büyüyemeyişim parlak yapraklara her ilkyaz,
bir çiçek tarhının güzelliği olamayışım da bundan
özene bezene boyanmış, payına düşen hayranlarını kabul eder gibi,
bilmeden birer birer döküleceğini yapraklarından, yarından da yakın.
bana kıyasla ölümsüz sayılır bir ağaç
bir çiçek de öyle uzun boylu değildir de, bilir kalkışmanın anlamını
bense ömrünü isterim bir ağacın, bir çiçeğin cesaretini.
bu gece, sonsuz incelikteki ışıklarında yıldızların
ağaçlar serin kokularını serperken havaya ve çiçekler,
yürüdüm aralarında –farketmediler bile beni.
uykuya dalmadan düşünürüm de arada
ben de onlar gibiyim aslına bakılırsa
– bulanıverir sonra düşüncelerim.
uzanıp yatmak, bu daha doğal.
sınırdan azade bir sohbete girişince gökle
ve son kez uzanıp yattığımda bir gün, o zaman asıl yararlı olacağım
o gün işte bir kez olsun dokunabilecek bana ağaçlar, ilgilenecek vakti olacak çiçeklerin benimle.*

(*) sylvia plath, “i am vertical”.
(**) müzik: jan garbarek, “red wind”, selected recordings, cd 1.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: