TESLİM CÜMLESİ

kıldın mı kendini/toprağını
belledin mi kalbinle

o bana su suretinde göründü ibn’arabi!
ben ona bilmeyen suretinde
o bana bunu bildiğimi bilen suretinde
soru halindeydim üşüyordum
toplandığımda cevap yoluna düşmüştüm

binlerce kitabın enkazından sessiz çığlıklar
yükselirken üzerimde biriktirdim bütün gözleri
sonra yeniden paylaştırdım onları
binlerce başka kitabın isli hayaletlerine
ve o bana harf suretinde göründü, elif
ve bana “ol!” buyurdu
kulağı kendinde gözü kendinde alnı yerde gökte

dağ uçurumda anlam bulursa zaman bende
diye avuttum söze vurduğum manâyı
hiçtim berkeley alayını hüzne durdum
“tanrı öldü!” dedim kristal kahkahalar atarak
bütün canın kalbi durdu ışıklar söndü
binlerce sayfadan harfler tek tek düşerken

evlat ve konuktum, dinle ibn’arabi!
çöl ve rahmet gördüm sustum
sonsuza bir ekledim sonsuzdan bir çıksın diye
vakti zamanı gelince, dinledim

hızlıydım ağırdan aldım, güldüm ağladım
ve o bana eylem suretinde göründü

kulağımı dinleyene verdim gözümü görene
alnımın çürüğüyle işaret kıldım, gök
boşalanda toprağa
bulutla indim buharla çıktım

“yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür”
ve bir başka ağaç gibi hürriyetin yanında
varlığın varlık bilinci ormanında
hayat hastalığından mustarip
meğer ki yaşadım

ben büyümemeyi seçtim, ibn’arabi!
gözlerimi kocaman açtım, atlas boyadım
kelimelerle takla atmayı, ölü numarası yapmayı
renklerden kanı, rakamlardan şeytanı seçtim
godot’yu bekleme seansını kaçırmayı
dayak yedim akşam aç yattım

suretin suretiydi
izin izi
gördüm ve uzandım, ibn’arabi!

(*) müzikler, sırasıyla: derya türkan, “sürgün”, minstrel’s era;
derya türkan, “kürdi peşrev”, minstrel’s era;
bach, “st. john passion”, lambarena / bach to africa.

Reklamlar

6 Yanıt to “TESLİM CÜMLESİ”

  1. JoA Says:

    gözümün nuru metin bey, beni bilirsiniz, anlamaya inanmam. olsa olsa bir anlama çabası içinde debelenip durduğumuzu düşünürüm, kendimizce kopardıklarımız kâr. bu yüzden böylesine yoğun, derin bir şiiri kendimce anladığımı bile iddia edemem. ama bir şey var burada bana dalga dalga çarpan. ara ara bazı dizelerde kalbime çöken. artık sizin olmayan. bana geçen. yüzme bilmeden denize girip, sular üstümden akıp gidince baştan ayağa tuza bulanmış olduğumu görmek gibi bir şey. ve tuz yakar. sanırım ancak böyle ifade edebilirim.

  2. metin Says:

    Sevgili ecem,

    Anlamak yoldur bilirsiniz, anlamaya çalışmak da yürüyüş. Biz yürüyelim yeter ki. Çok seviniyorum siz konuştukça hep böyle. Bunu bilin.

  3. aglea Says:

    izin verirseniz ben de katılmak istiyorum o yürüyüşe. ne yol işaretleri, ne el feneri, sadece ay yeter di mi:) ruh yordamıyla yürümek istiyorum şiire…

  4. JoA Says:

    pek az şey biliyorum, içlerinden biri de bu. ben de siz konuşunca seviniyorum hem. yürüyelim metin beyciğim.

  5. seyyarat Says:

    Bu toplu bir yuruyus mu? Ne getirelim yanimizda ruhumuzdan baska?

  6. JoA Says:

    bir umutla dönüp dolaşıp okuyorum, ıı ıhh, içimin sıkıntısı geçmiyor. ölü taklidi mi yapsam?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: