tımbır icat oldu mertlik bozuldu! ff ve tw görgüsüzlüğünden sıkılıp blogistana dönüş hazırlıklarına geçerken tımbır’ın kapısından içeri süzülmek benim için hiç iyi olmadı. çağımızın en temel hastalığı olan hız, blog dünyasının cazibesini öldürdü. kimsenin ne doğru dürüst blog yazdığı var artık, ne okuduğu, hele ne de yorum yazdığı. bundan ben de nasibimi bolca aldım, alıyorum. cesur değilim maalesef, yoksa çoktan “sosyal medyanıza da size de!” deyip iz toz bırakmazdım. ne yaptım böyle yapacağıma: tımbırdayıp duruyorum, kırk yılın başında bloglarımdan birine uğruyorum, blogistan ahalisinden bir iki kişinin kapısını çalıyorum nadiren, ff’yi hepten boşladım, tw’da da kör topal ses ediyorum. sonuç: bloglarımda in cin top oynuyor.
bilgisayarımda da esaslı bir temizliğe giriştim, ne var ne yok bütün eski püsküleri atıyorum çöpe. temizlik harekâtı esnasında az önce shakespeare amcamın bir sonesine rastladım. 139′uncu sone. kıyamadım, buraya alayım dedim. nasılsa kimse okumaz benden başka, onun için münasebetsiz anlamlara da yorulmaz. sevgiymiş aşkmış, hadi canım sen de deyip geçen biriyim ben artık. yeterince kan revan içinde kalmışım. shakespeare gibi amcalara havale etmişim böyle fani mevzuatı. aşmışım öyle tuzakları 
139. SONE
ah, sen kalbimi ezdin geçtin gaddarlığınla;
şimdi üstüme atma tüm kötülüklerini!
beni gözünle değil, şu dilinle yarala,
hileyle değil, gerçek gücünle öldür beni.
gözüme baka baka, “sevdiğim başkası,” de;
canım, başka bir yana çevirme o bakışı;
türlü aldatmalarla yaralamak da niye,
zaten savunma gücü nedir ki sana karşı?
seni bağışlasam mı? ah, sevgilim bilir ki
güzelim bakışları olmuştur bana düşman.
düşmanları hep benden öteye çevirir ki
başkaları devrilsin o amansız oklardan.
vazgeç, işte ben artık yarı ölüyüm ama,
bak da büsbütün öldür beni, son ver acıma…
